FRANSA’DA DİRENİŞ BİR GELENEKTİR

Fransa'daki eylemler hala devam ediyor. Eylemlerin aylarca sürebileceği ve bu açıdan 1968-1969 yıllarındaki İtalyan fabrika direnişlerine benzediği şimdiden dillerde. Bazı kritik sektörlerde işçilerin bir tür toplumsal gerilla mantığıyla greve katılamayan diğer sektörlerdeki işçiler adına aylarca grevi sürdürebilecekleri değerlendirmeleri yapılıyor.

68'in aksine henüz Fransa'da belli bazı kritik sektörlerde yoğunlaşmakla birlikte tüm ekonomiyi kapsayan bir genel grevden söz edilemiyor. 68'e göre üniversite gençliği, liseliler ise çok daha aktifler. Eylemlere, işçiler, liseliler, üniversiteliler, göçmenler, yaşlılar, ev kadınları

gibi toplumun diğer kesimleride destek veriyor. Liseli genç öğrenciler yürüyüşleri daha canlı ve enerjik kılan unsurların başında geliyor. Son anketlere göre halkın yüzde 71'i eylemleri destekliyor. Bu desteğin süreceği ve katılımın hızla artacağından söz ediliyor.

Fransa’da önümüzdeki günler neler getirir, bunu tahmin etmek zor, ancak hükümetin geri adım atmasının da bir o kadar zor olduğu konuşuluyor. Diğer yandan toplumsal hareketin kendine güveninin ise her geçen gün arttığı ve Fransız halkının emeklilik yasasına karşı her geçen gün daha kararlı bir karşı duruş sergilediği de görülüyor.

Grevleri sadece halk değil, Fransa’nın efsane futbolcusu Eric Cantona’da şu sözlerle destekledi “3 milyon kişi sokaklara çıkacağına gidip bankalardaki bütün parasını çekse bankalar üzerine kurulu bütün bir kapitalist sistem çöker ve devrimin yolu açılır” diye konuştu. Daha öncede “Fransız olmak öncelikle devrimci olmaktır” sözüyle tanınan Eric Cantona’ya halk sempatiyle bakıyor.

Fransa'da grevlerin maliyeti

Fransız Ekonomi Bakanı Christine Lagarde, Europe-1 radyo kanalına yaptığı açıklamada, mali krizin de vurduğu küçük ve orta ölçekli işletmelerin, grevlerden çok olumsuz etkilendiğini ve emeklilik reformunu protesto eden işçilerin başlattığı grevlerin, her gün 200 ila 400 milyon Euro'luk zarara yol açtığını söyledi.Lagarde, grevin ülkenin yurt dışındaki imajına da büyük zarar verdiği görüşünü dile getirdi.

Ülkenin önde gelen gazetelerinden olan Le Figaro gazetesi, son aylardaki toplam 8 genel grevin ekonomiye faturasının, 1,6 ila 3,2 milyar Euro dolayında olduğunu aktardı...

Grevlerin, turizm ve eğlence sektörünü de olumsuz etkilediği, grevler yüzünden kimya sanayisinin her gün 33 milyon Euro, Air France'ın 5 milyon Euro zarar ettiği tahmin ediliyor. Fransız Ulusal Demiryolları İdaresinin zararınınsa 30 milyon Euro tutarında olduğu bildirildi.

Sendikaların ve halkın büyük tepkisini çeken yasa tasarısı, emeklilik yaşının 60'dan 62'ye çıkarılmasını ve tam emekli maaşı alma hakkını elde etme yaşını da 65'den 67'ye yükseltilmesini öngörüyor. Meclis ve Senatodan ortak komisyonlar tasarının son halini bugün gözden geçirecek. Tasarı, çarşamba güne nihai olarak hem Meclis hem de Senatoda son kez oylandıktan sonra görüşü alınmak üzere Anayasa Mahkemesi'ne gönderilecek. Fransa'da sendikaların yoğun tepkisine yol açan emeklilik reformuyla ilgili yasa tasarısının kasım ayı ortalarında yürürlüğe girmesi bekleniyor. ..........................................................

Fransa’da Cumhurbaşkanı Nicolas Sarkozy hükümeti, bütçe açıklarını gerekçe göstererek tasarının yasalaşmasını istiyor. Hükümet, önümüzdeki 20 yıl içinde sosyal güvenlik sisteminin iflas etmemesi için 70 milyar Euro tutarında kaynak yaratılması gerektiğini düşünüyor. Fransa Cumhurbaşkanı Nicolas Sarkozy’nin politikasının böyle devam ederse ekonomiye daha çok zarar vereceğini gösteriyor. Grevlere katılım oranları hemen hemen şöyledir. Demiryollarında greve katılım oranı CGT sendikası tarafından yüzde 53,8 olarak bildirildi.

Eğitim Bakanlığı’na göre Fransa’daki 4 bin 302 liseden 360’ında eğitim yapılmadı. Liselilerin sendikasına göre ise 800 lise greve destek verdi.

Fransa’nın büyük kentlerinde eylemlere katılan kişi sayıları şöyle: Paris, 330 000. Marseille, 230 000. Toulouse, 145.000. Bordeaux, 130 000. Nantes, 95 000. Rouen, 75 000. Grenoble, 72 000. Montpellier, 70 000. Caen, 60 000. Rennes, 60 000. Le Havre, 55 000. Limoges, 50 000. Clermont-Ferrand, 50 000. Saint-Etienne, 48 000. Lyon, 45 000. Nancy, 40 000. Poitiers, 40 000. Saint-Brieuc, 40 000. Avignon, 36 000. Lille, 30 000. Toulon, 33 000. Lorient, 30 000. Angoulême, 30 000. Orléans, 30 000. Cherbourg, 26 000. Strasbourg, 25 000. Nice, 25 000. Tours, 25 000 civarı.

Geçmişinde şanlı direniş ve devrim bulunan Fransa bir kez daha dünyaya direniş geleneğinin kendileri için unutulmaz ve gerektiğinde kullanabileceklerini gösterdiler. Geçtiğimiz kış Türkiye’de Tekel işçileri nasıl direndilerse bugün Fransa yarın Almanya ve emek cephesinde diğer ülkelerin direneceğini görmemek mümkün değil. Alman Hür Demokrat Parti (FDP) Federal Meclis Üyesi Sylvia Canel, bazı ekonomi çevrelerinin Almanya'da haftalık çalışma saatinin ortalama 45 saate çıkarılması önerisine tepki gösterdi. ...............................................................................

Canel, konuyla ilgili yazılı açıklamasında, "Mühendis, teknikerlerin daha fazla çalıştırılması yerine yeni elemanlar alınmalı. Almanya'nın vasıflı elemana ihtiyacı olduğu bir gerçek. Sanayi, ekonomi sektörlerinin yanı sıra eğitim ve kamu dairelerinde vasıflı eleman açığını kapatabilmemiz için düzenlenmiş yeni göçmenler yasasına ihtiyacımız var" ifadesini kullandı. Sylvia Canel ayrıca, Almanya'da uzun süre işsiz olanlara yeni meslek eğitim imkanı tanınarak, onların vasıflı eleman olmaları sağlanarak iş piyasasına istihdam edilmesi gerektiğini bildirdi.

Kalifiye işgücü noksanlığına karşı erken yaşta eğitimle mücadele edilmesi gerektiğini ifade eden Canel, Hamburg'da 2014 yılına kadar yüzde 15'den daha fazla eğitimci ve pedagoglara ihtiyaç bulunduğunu söyledi.
Canel, ailelerin çocuklarını bu alanda yönlendirmeleri için teşvik edilmeleri, eğitim alanının ve öğretmenlik mesleğinin daha çekici hala getirilmesi gerektiğini vurguladı. ..................................................................



Dünya’da işçi sınıfının tekrar sınıf bilincini üst düzeye çıkarması bu tür toplumsal olayların ivme kazanmasıyla birlikte gençlik umut içermektedir. Değişim ve dönüşüm için kadınlar, öğrenciler daha da öne çıkmalı ve yurt dışında yaşayan göçmen kökenli işçiler bu sorunlara duyarsız kalmamalıdır. Unutulmamalıdır ki, dün yarın dönmek üzere geldiğimiz bu ülkelerin asıl sömrülenleri ve kendi halklarını daha rahat sömürmek için kullandıkları yedek güç daima güvencesiz, kayıt dışı ve rahat çalıştırdıkları sömrülenlerin en sömürülenleri göçmen işçilerdir.


Zeynep AYDIN / Paris

Nurhak dağı